Başlık, dünyaca ünlü Amerikan Newsweek dergisine ait…

Dünyada, bugünkü Türkiye gibi, sorunların bu kadar sarmal olduğu, iç ve dış düşmanların kuyruklarının fosseptik çukurunda biri birine değdiği, her gün, her yerde polis baskınları ve tutuklama manzaralarının olduğu başka bir ülke acaba var mıdır? Başka ülkelerde, kendi ordusundan korkan, Komutanları düşman bilen ve en kuvvetli gücünü harcayan, sözde aydınlar ve yazarlar var mıdır? Kısacası, böylesine bir medya ve bu kadar çok gafil ve hain var mıdır?
Ve hangi ülke, bugünkü Türkiye gibi bir “Korku Devletidir?”
1984’ten 2010’a
George Orwell, 1949’da yayınlanan ünlü “1984” romanında gelecekte, 1984’de, mevhum bir ülkede olacakları yazarken, sanki bugünkü Türkiye’yi öngörmüş ve canlandırmış. “Büyük Birader” herkesi, her yerde gözlüyor, dinliyor. “Düşünce Polisi” (cemaat polisi diye de okuyabilirsiniz), insanları sabaha karşı alıp götürüyor; akıbetleri meçhul! Ve her şey, anlamlar tersine dönmüş; “Aşk” nefret, “demokrasi” otokrasi, “İnsan hakları” zülüm, “Yargı” Adalet “çifte yargı” ve “adaletsizlik”!
Cumhuriyetin ilk on yılında her savaştan “Çıktık açık alınla” ama son, özellikle sekiz yılda, böylesine bir ülke yaratıldı, dört baştan!
Fantezi, edebiyat yapmıyorum, aynen böyle hatta daha fazlası...
Eserleriyle övünebilirler!
Ve bu ülkede, bu korku, kargaşa ülkesinde, işler ve eşhas, öylesine sarmal olmuşlar ki, asıl nirengi noktaları gözden kayboldu, ayrıntılar, şeytanlıklar içinde boğulmaktayız!
Kürt açılımı, Ermeni açılımı, Anayasa ve yargı reformu tartışmaları AB süreci, vb. Hiç şüphesiz, bütün bunlar çok önemli ve tartışılmalı, ama anlatmaya çalıştığım gibi, bunları tartışırken, geçmişin takıntılarına saplanılırsa, “Büyük Resmi” gözden kaybederiz ve asıl “kördüğüm” çözülmez! “Tarihimizle hesaplaşmak”, Resmi Tarih “öteki tarih” “Hangi Atatürk”, tartışmalarına girerseniz, bugünü doğru göremez, değerlendiremezsiniz! Zaten “ötekilerin” de maksadı “bugünü ve ilerisini”, kendilerine ve amaçlarına göre biçimlemek!
Genel af
Şimdi birden canlandırılan “af ve genel af” konusunda da böyle oluyor.
CHP’li Kemal Kılıçdaroğlu’nun, Batman’da sarf ettiği, “Toplumsal barışın bir parçası olacaksa, genel affa evet deriz” sözleri, çerçevesinden cımbızla çıkarıldı ve tartışma başladı. Zaten, bunu bekliyorlardı, “Af, Genel Af, APO’nun affı”, programlarındaydı. Eşkıya başının da, “yol haritasındaydı”; PKK’lılar affolunacak ve liderleri APO serbest kalacak! Ve eşkıya başı, sözde ılımlı PKK meşrulaşıp BTP’nin yanında siyasete oturacak!
Kısacası, “Affetmek, bağışlamak”, kişisel boyutlarda büyüklüğün şanından ve insanlık icabıdır. Ancak “devlet” boyutunda ve koşullara göre, iş değişir. Mesela rahmetli Bülent Ecevit ve Rahşan Ecevit, iki boyutu, maalesef karıştırdılar; topluma huzur gelmedi, aksine hapisten çıkanlar ıslah olmadılar, olağan suçlarına döndüler. APO’nun gerektiği gibi, idam edilmemesi terörü azdırdı...
Şimdi. “PKK ortak cephesinin”, BTP’nin ’genel af’tan ne anladıkları ve bekledikleri belli. Onlar şimdi “Terörle Mücadele” yasasının da kaldırılmasını istiyorlar. Hatırlardadır; AB’nin dayatmasıyla terör yasası, AB kriterlerine uyduruldu iğdiş edildi, ABD’nin telkin ettiği “Dağdan indirme” yöntemi de en azından netice vermedi, hatta “inenler” kentlerde azdılar!
Kısacası; eğer devlet, hükümet ve yasama boyutunda genel af çıkaracaksa, bunun huzur ve barış getireceğinden, kesinlikle emin olmak gerekir. Olmayacak duaya âmin!
Buradan geliyoruz, yol haritamızda, kırmızı çizgilerle birlikte gözden kaybettiğimiz, gözden çıkardığımız önemli bir noktaya!
PKK-bölücüler, Apo’nun emriyle silah bıraksalar, tek ayakları üzerinde, yemin etseler, İstiklal Marşı söyleseler, Atatürk’ün “Anıtkabir’inde” O’na biat etseler de, asıl amaçlarından, ülkemizi bölmekten, “Büyük Kürdistan”’dan vazgeçecekler mi? Buna inanacak kadar budala olamayız!
Eger, ülkede huzur isteniyorsa, Türkiye’yi bir “Korku Devleti” olmaktan çıkarmak hakikaten isteniyorsa, acilen yapılması gereken “Ergenekon cadı kazanına” son vermek ve mağdurlarını, diri diri yanmaktan kurtarmaktır. Yoksa APO’yu ve adamlarını affetmeyi düşünmek değil!

Uluslararası Para Fonu (IMF) Başkanı Dominique Strauss-Kahn,  “yeni bir krizin geleceğinden emin olduğunu, dünyanın bu ekonomik krize hazırlanmaya ihtiyacı olduğunu, ancak yaşanılacak krizin zamanını ve doğasını tahmin edemeyeceğini” söyledi.
IMF Başkanı kriz için hükümetlerin yaptığı desteklerin, finans sektöründe reform iştahının kaybolmasına neden olduğunu gerekçe olarak gösteriyor.
Aslında, IMF de ekonomik konjonktüre kısa vadeli bakıyor. Gerçekte küresel süreç, dünya ekonomisinde kriz potansiyeli yarattı. Serbest piyasa ekonomisinde, öteden beri konjonktürel hareketler yaşanıyor. Küresel ekonomi bu hareketi hızlandırdı, ekonomik krizlerin aralığını daralttı. Küreselleşme hevesi, iktisatta Ricardo’nun “karşılaştırmalı üstünlükler teorisi” nden ilham aldı. Ülkelerin iş bölümü ve uzmanlaşmaya dayanan ticaretleri, fırsat maliyetleri açısından maliyetlerin düşmesine, üretilen malın artmasına imkan sağlar. Bu yolla dünya üretimi ve dünya refahı artar. Ne var ki, uygulama farklı oldu.
Küresel süreç, spekülatif fonların cirit attığı bir dünya yarattı. Finansal sistemin hakimiyeti altına girdi. Mal hareketleri önünde yine gümrükler var. Sermaye hareketi hızlanınca, emek hareketi kısıtlandı. Yani küresel süreç, sektörel dengeleri ve faktörel dengeleri bozdu. Dünya ekonomisi finans tuzağına düştü. Daha kırılgan oldu.
Kırılganlığın en iyi göstergesi borsalardır. Kriz ve kriz sonrası İMKB, yarıdan fazla düştü ve yarıdan fazla arttı. Cevapsız kalan soru şudur: Borsanın hangi değeri reel sektörü temsil ediyor? Cevap yoksa balon var demektir.
Türkiye, Küresel süreçten en zararlı çıkan ülke oldu. 2000 yılından beri 170 milyar dolar cari açık verdi. Bu açığı varlık satışları ve dış borçla kapattı.
IMF’nin geldiği 2009 sonundan beri, Türkiye’nin başı dertten kurtulmadı. 2001 programını IMF yaptı. IMF adına Kemal Derviş yönetti. Bu program, enflasyonun köpüğünü almak için milleti aç ve yoksul bırakmayı hedefleyen bir program idi.
Bu program, AKP döneminde de devam etti. AKP programı günübirlik önlemlerle besledi.
Başbakan Erdoğan, IMF’yi hep kullandı. Son olarak 2 yıldan beridir, piyasalara IMF ile stand- by yapılacak umudunu verdi. Şark kurnazlığı yaparak, IMF’yi borsa ve sıcak para için çıpa olarak kullandı.
Örneğin, “bu defa sonuca ulaşacağız” dedi. Herkesi oyaladı. Yine “En ucuz para IMF’de ise hiç çekinmem’’diyerek, ekonomik anlayışını da ortaya koydu.
Oysaki, bir ülkenin hedefi cari açığı önlemek ve bu nedenle ortaya çıkan dış borç ihtiyacını ortadan kaldırmak olmalıdır. Dış borç yalnızca sıfırdan yatırım yapmak, istihdam yaratmak için alınırsa, yararlı olur. Kendi, kendini öder.
IMF Başkanı, önceleri “Artık karar verilse iyi olur” dedi. Yani IMF de oyalamadan bıktığını gösterdi. Dün de IMF Başkanı “artık Türkiye ile stand-by görüşmüyoruz”   diyerek, kesip attı.
IMF sözcüsü Atkinson da “Türkiye ile yeni bir borçlanma programı hakkında görüşmelerin sona erdiğini” söyledi.
IMF ile temel sorun, AKP’nin 2009 Mart ayında seçim ekonomisi uygulaması ve bu nedenle ortaya çıkan 52.2 milyar liralık bütçe açığıdır. Ayrıca AKP yakın olan genel seçimlerde de, seçim ekonomisi için IMF’nin bütçeyi kullanmaya izin vermeyeceğini biliyordu. Yeni stand- by bu yüzden yapılmadı.
IMF’nin gitmesi, ülke hayrınadır. Ancak Başbakan IMF görüşme sürecini kötü yöneterek, ekonomideki kırılganlığı artırdı.

Bazen dağlardan ve bulutlardan arınmış bakışı yakalarım kadınların gözlerinde. Bazen acıyı, hüznü, umutsuzluğu...

Tıpkı depremin vurduğu Karakoçan’ın köylerinde, bir çadırın içinde 11 çocuğuyla birlikte ilk geceyi geçiren kadının bakışları gibi.

Yoksulluğun ve ihmalin pençesindeki kız çocuklarını, oğlanları.

Acıyla kıvranan buz kesmiş ellerde, kıpırtısız bir bedende, yol kavşağında ağıtlarda, kumruların cansız dualarında.

Yüreğimin soyduğu anılar gibi, karanlık bir göğün önünde son kasımpatları gibi.

1917’de “ekmek ve barış” için grev yapan Rus kadınları gelir aklıma, Ankara’da TEKEL işçilerinin direnişinde öncülük yapan emekçi kadınları gördüğümde...

1857’de New York’ta şanlı direnişin simgesi tekstil işçisi kadınlar tarihin derinliğinden çıkıp gelirler karşıma.

60’lı yılların sonunda astsubay eşleri soluk bir albümün sayfalarında siyah beyaz fotoğraflarda el sallarlar Ankara Kızılay’da, İzmir Konak’ta.

Kurtuluş Savaşımızda mermi taşıyan kadınlar görürürüm Dumlupınar’da, Sakarya’da, İnönü’de...

Vietnam’da, Bosna’da, Irak’ta...

Daha dün gibi!

Dağların bulutlardan arınmış bakışında...

***

Yıl 1910...

Alman sosyalistlerinden Clara Zetkin adında bir kadın, Sosyalist Enternasyonal’de bir öneri getirdi:

“8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü olsun!”

Yıl 1977...

BM 8 Mart’ı Dünya Kadın Hakları ve Barış Günü olarak onayladı...

Yüz yılı aşkın bir savaşımda emekçi kadınlar seslerini duyurmak için çabaladı...

Savaşımda can verdi kadınlar, işsiz kaldı!

Aslında biraz gecikmiş bir yazıdır bu!

Onların öyküsü yaşamın denizleri gibiydi... Eşsiz bir savaşın içinde gece boyu çarpışıyorlardı...

Belki Attila Jozsef’in “Kalabalık” şiiri onlar için yazılmıştı:

“İş ve ekmek,

İş ve ekmek...

Dalgalar gibi art arda

Yürüyor kalabalık, haykırarak

Yumruklarından taşlar fışkırıyor

Kaya parçaları ve kafanıza

Yediğiniz bir darbeden sonra

Kendinize gelirken

Gördüğünüz kıvılcımlar.

Kalabalık”

Düşünce ve sözcük arasında anlayabileceğimiz çok şey vardır.

Yaşamdır o!

Kavgadır, mücadeledir!

Emeğin örgütlü gücüdür!

Sözcük bulunmaz düşünceye. Bir bakış yeterlidir. Anlamlıdır anlayana...

***

Güneş toprağa girer mi, ay taşların içine süzülür mü böyle günlerde? Umut bir ışık olur mu kadının yüreğini aydınlatan günlerde?

Kansız kapılar aralanır mı şafak söktüğünde ya da ayın kaybolduğu akşamlarda?

İran, Suriye, Mısır, Sudan gibi ülkelerde Dünya Kadınlar Günü kutlandı mı?

Hiç sanmıyorum!

Ortadoğu’da kadın hüzünlüdür, acılıdır...

Peki, Türkiye’de kadının durumu nedir?

Anadolu’da kadının sokakta olduğunu göremezsiniz.

Çocuk yaştaki kadınlar feodalizmin kıskacındadır... Çocukluğunu yaşamadan evlendirilirler...

Adına “töre” denilen o vahşet, Şanlıurfa’dan başlar Batman’a değin uzanır.

Aile içi şiddet ve ayrımcılık...

Asya’nın kayıp kadınları...

Birleşmiş Milletler Raporu’na göre Asya’da 97 milyon kadın cinsiyete dayalı kürtaj yüzünden, yetersiz beslenmeden ötürü sağlık kuruluşlarına ulaşamadıkları için yaşamını yitirdi.

Sağlık hizmetleri erkek çocuklara veriliyor, kız çocuklarına ise verilmiyor.

Asya’da kadınların yarısı okuma yazma bilmiyor.

Benim ülkemde de kız çocukları okula gönderilmiyor.

Düşlerin en ağırlaşmış evreninde kadının acı tarihi yazılıyor...

***

Dağlardan bulutlardan arınmış bir bakış... Acı, hüzün ve gözyaşı... Yaşamın o bilinen öyküsü...

Kadınlar, kadınlarımız!

Kuru bir yerin karanlığından aydınlığa çıkmak zor onlar için...

Yaşam zor!

Kavrulmuş bir toprak, yürüyen bir ay ışığı gibidir onlar... Baskı altındadır... Evrenin insanı yüreğinden vuran acılı tarihinin sayfalarındadırlar...

Ülkemizde ne zaman GDO konusu açılsa kimileri GDO’ların kaşıntı bile yapmadığını, kimileri ise AB’de bile genetiği değiştirilmiş (GD) tohumlarla yapılan tarımın yayıldığı, bizim de bu yönde yasal düzenlemelerimizi bir an önce yapmamız gerektiğini ve treni kaçırdığımızı belirtirler.

Neyse ki naklen yayın vardı, her şey herkesin gözü önünde oldu da kimsenin olayı saptıracak hali kalmadı. Olay derken, cumartesi günkü iptal edilen Diyarbakır-Bursaspor karşılaşmasından söz ettiğimi belirtmeye gerek yok sanırım.

“Ağaçlara, dallara takılıp kaldık,” ormanın “tamamını”, göremez olduk!.. Eğer söz konusu vatanımızın, milletimizin geleceği ise, dallar ve budaklardaki maymunlar ve şeytanlıklar, hiç de teferruat değil!
Her şeyden önce, bugünkü genel dünya çapında bir tabloya, tarih perspektifiyle, bakmamız gerekiyor... Böyle bakılınca, şu sırada içine düşürüldüğümüz “AB-ABD/PKK-Kürt-Ermeni, Şeytan Dörtgeninde” bilmemiz -unutmamamız- gereken -“Kaziye-i Muhkeme”- “Aksiyon” olmuş bir gerçek var; Yabancı devletler ve milletlerde yerleşmiş bir “Türk Düşmanlığı-Türk Korkusu”. “Türk Korkusu”  eskidir, ama güncel boyutu da var. Avrupa’da yerleşen -sayıları milyonu geçen- Türkler de korkutuyor. Türkiye’yi AB’ye “tam üye” yapmamalarının bir sebebi de bu. Türkiye, tam üye olursa, AB yönetiminde söz sahibi olur! Fakat güya “imtiyazlı” ortaklık “bahşedilirse” Türkiye “uydu”, Ordusu da “lejyoner” olur!
Şimdiki dünya denge ve projeleri içinde, yeni bir boyut bir ikilem var; Türkiye ve güçlü ordusu, ABD projeleri ve çıkarları, AB’nin hesapları için gerekli... Ama yabancılar güçlü fakat kendi kontrollerinde olmayacak, onlara lejyonerlik yapmayacak bir Türk Ordusunu istemezler, ondan korkarlar! Öyleyse, ne yapmalılar? TSK’yı evcil, kendilerine bağlı kılmak isterler! Bunun için de amacı aynı olan iktidara destek ve gaz veriyorlar! 
Şu sırada Güvenlik Müsteşarlığının kurulması ve kisvesi altında, TBMM’den alelacele geçirilen bir yasayla, Ankara’da Emniyet Genel Müdürlüğü bünyesinde konuşlanan, 35 Amerikan “istihbarat-teknoloji” uzmanının görevleri nedir ve neden oradadırlar? İçişleri Bakanına soruluyor, cevap; “kem küm”!
Ortada, gergef gibi işleyen büyük bir tezgâh var; “Soykırımından”, Avrupa’da PKK’ya karşı operasyonlara kadar. “Operasyonlar”  neden tam şu sırada?..
Yüzyılların ve acı tecrübelerin ürünü bir atasözümüz vardır: Artık gâvura, “gâvur”  denmeyecek, biz başka şekilde ifade edelim; “Yabancıdan dost, AB ve ABD tezgâhlarında dokunan halıdan bize post olmaz, hayır gelmez...” 
Fakat asıl gerçek bilindiğinde, Osmanlının son zamanlarından “Islahat Fermanlarından” başlayarak, yabancıların Türkiye’de yapmak istedikleri reformlar, ülkemizi “uydu” veya bir nevi “sömürge” haline getirmek için alt yapı çalışmalarıydı... AB  “çalışmaları” gibi!
Şimdi  “AB sürecinde”, Avrupalıların “kriterlerini” bize dayatmaları, “mavi gözlerimiz” için, bizi çok sevdiklerinden midir? Hayır; kendi hesap ve çıkarları için, Türkiye’yi işlerine yarayacak “uydu/post modern” bir sömürge yapmak için. Avrupalılar geçen yüz yıllarda sömürgelerini önce misyonerler vasıtasıyla  kurdukları idare ve eğitim yapısıyla sürdürmüşlerdi. Fakat çok önemli olan unsur, “Bölüp yönetmek” bugün bu, AB’nin ve de ABD’nin yöntemleriyle, çağrışım yapıyor!
PKK’ya darbe
ABD/Avrupalılar, PKK’nın terör örgütü olduğunu, uyuşturucu ticaretinden ve haraçtan beslendiğini, hep bildikleri halde ve buna rağmen, yıllardır silah vb.. yardımı yaptılar... Ancak şimdi, bir yerlerden düğmeye basıldı, bütün Avrupa’da PKK’ya karşı operasyonlar başladı... Dikkat edin Kürtçülere karşı değil, silahlı Kandil PKK’sının KCK’sına dışarıdaki kollarına karşı! Kürt konusunda, bir kaziye; ABD çıkarlarının korumasında, bizlere güvenmezler. Birinci Tezkerede, ders aldılar! Bunun için PKK’ya yardım ettiler. Şimdi şartlar değişiyor. Irak’tan çekilince ve sahne Orta Asya’ya, Kafkasya’ya dönünce, bu bölgede askeri hareketler olunca, arkalarında Güneydoğu’da, Irak’ta, istikrarlı, sorunsuz bır zemin isterler. Fakat bu sırada, PKK’nın Türkiye ile çatışması buna engeldir! “İyi Çocuklar” son kullanım tarihi geçmiş, yaramaz olmuşlardır. Bölgede ve Türkiye’de, “Savaşan-terörist” PKK yerine kullanabilecekleri “Barışçı” Kürtlere ihtiyaçları vardır. Türkiye’yi  “bölüp yönetmenin barışçı yolu da”, Kürt bölücüleri meşrulaştırmaktan geçer!
Vahim olan şu; bugün Türkiye, bu gerçeklerin, “Ormanın farkında olmayan” veya aldırmayan, AB-ABD dallarına sarılmış bir iktidar tarafından yönetilmekte!

Hiç kendimizi kandırmayalım, Türkiye NATO’ya gireli beri ABD mandasıdır ve 50 küsur senedir o şekilde yönetiliyor!
ABD yörüngesinden çıkıldığı an ise bildiğimiz şeyler yaşanmıştır!
27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve 28 Şubat müdahaleleri bunun göstergeleridir.
Menderes, SSCB ile stratejik ittifak anlaşması yapmak için Moskova seferine bile çıkamamış ve müdahaleye maruz kalmış; Demirel, Batı aleminden alamadığı demir-çelik teknolojisini Moskova’dan alması sebebiyle 12 Mart’ta derdest edilmiş; Ecevit’in de Kıbrıs’a asker çıkardığı için üstü çizilmiştir.

TSK’ya operasyonunperde arkası
Hayır ABD ve benzer emperyal ülkeler bunu sadece Türkiye’de değil, etki alanında olan her coğrafyada yapıyorlar. Hatırlayın Amerikancı olarak bilinen Pakistan Devlet Başkanı merhum Ziya-ül Hak bile Pakistan’a atom bombası kazandırdığı için bizatihi CIA’nın suikastına maruz kalmıştı.
Gelelim ABD’nin Türkiye bağlamında yeni hedef ya da projesine.
Soğuk savaşın bitmesi ile Washington dünyanın tek egemeni olarak önümüzdeki çeyrek yüzyılı dizayn etmek istiyor. Bunun için önceliği enerji merkezi Orta Doğu ve Kafkasya hinterlandını kontrol altında tutmaktır. Böyle bir şeyi yapabilmek için de bölgede güçlü ve sadık bir jandarmaya ihtiyacı var ki o Türk Silahlı Kuvvetleridir.
Ancak 2003 Martındaki Irak’ı işgal olayında görüldüğü gibi TSK, soğuk savaş sürecinde olduğu gibi robot olmaktan çıkmış ve milli bir kimliğe oturmuştur. Nitekim bunun yansımaları Bağdat’ı işgal olayında görüldü ve TSK, ABD’ye örtülü tavır aldı.
İşte o fotoğrafı çeken ABD, o gün bugün TSK’yı psikolojik olarak çökertmek ve kendine ram etmek için seferberdir. Çuval geçirmeyle başlayan süreç, Ergenekon ile sürdürülüyor. Hedef TSK içinde vücut bulan milli silkinmeyi dumura uğratmaktır.

Üniter devlet askıya!
AKP bu noktada ABD’ye omuz vermektedir. Tayyip Bey’in beni deliğe süpürmeyin feryadı, TSK’yı seninle beraber yere sereceğim teminatıdır. Bu güne kadar gözlenen seyre bakarsanız verilen bu teminatın yerine geldiğini görürsünüz!
Peki TSK’nın kolu kanadı kırılır ve moral değerleri çiğnenirse ne mi olacak? Washington’un bölge planlamasına göre Türkiye, üniter anlayıştan çıkacak ve orta vadede federatif bir yapıya yönelecektir. ABD bu şekilde Türkiye’ye tıpkı Osmanlı yapısı misali yeni bir rol vererek etnik görüntüden çıkarılıp inanç eksenine oturtulacak. Buradan hareketle de Türkiye Orta Doğu’da yaşayan ve hatta bütün dünyadaki Müslümanların şemsiyesi yapılacak. Pakistan, Mısır ve Suudi Arabistan’a güvenemeyen Washington, Müslümanlar üzerindeki kendi çıkar planlamasını, iplerini elinde tutmak kaydıyla Türkiye üzerinden yapacak!
Tayyip Erdoğan’ın buradaki rolü ve önemine gelince...
ABD’nin bu hedefinin, değil devleti yöneten biri sıradan bir kişi tarafından bile görülmemesi mümkün değil. Dolayısı ile Erdoğan da bunu biliyor ve projeyi benimseyerek oyunun parçası oluyor.

Dinsel yapı!
Onun amacı ideolojik olarak hedef aldığı Cumhuriyetten rövanş ve de güya Osmanlı benzeri bir yapıyı yeniden ihyadır. Tabii bütün bunlara ilave olarak bu proje kapsamında iktidarını ABD desteği ile sürekli olarak devam ettirmek de temel hedefidir.
Ancak Tayyip Bey bir yerde fena halde yanılıyor!
ABD’nin üniter Cumhuriyet’in yerine stratejik çıkarları adına hedeflediği yeni dinci Tayyiban devletini kurduğu an yapacağı ilk iş, bu dönüşüme karşı oluşacak doğal tepkileri Erdoğan’a ciro edeceği ve onu ortadan kaldıracağıdır. Tayyip Bey’e; Şah Pehlevi’yi, Markos’u ve Ziya-Ül Hakkı’ı hatırlatırız... Emperyal devletlerin şahıslara vefası olmaz..
NOT: CHP Mersin Milletvekili Alirıza Öztürk iki gün önceki yazımızı kaynak gösterip işçilerin dolandırılması olayını yani işçilere sorulmadan maaşlarından kesinti yapılmasını TBMM’ye taşıdı...
ADIM...
Barış-kardeşlik değil, ayrıştırma projesi!
Diyarbakır’da çıkan olaylarla görülmüştür ki açılım olayı AKP ve Erdoğan’ın ifade ettiği gibi barış ve kardeşlik projesi değil, tersine o ambalajla husumet tesis etme yani ayrıştırma projesidir. Hayır öyle değil diyenler önce Bursa ve sonrasında Diyarbakır’da meydana gelen olayları açıklamalıdır. Bu açılım masalı ile insanlar durduk yerde birbirine hasım yapılmış ve olmayan husumetler yaratılmıştır. Tayyip Erdoğan bu açılım hikayesini ortaya atmasaydı ne Bursa’da ne de Diyarbakır’da o olaylar olacaktı. Sadece olaylar da değil, etki-tepki misali Bursa’da İstiklal Marşı okunduğu için Diyarbakır’da milli marşımız ıslıklanıp yuhalanmıştır. Bunun sorumlusu bu iklimi yaratanlardır. Ben bu olayları gerçekte Tayyiban devleti projesinin önemli bir adımı yani bilinçli ayrıştırma olarak görüyorum.
SIRALAMA...
Ergenekon’da gizli tanık olmanın olmazsa olmazları!
Ergenekon soruşturmasında istisnalar bir tarafa bırakıldığında gözlenen gizli tanık özellikleri şöyle sıralanıyor:
1) PKK itirafçısı olmak!
2) Korucu itirafçısı ve ihanet edeni olmak!
3) Uyuşturucu kaçakcısı olmak!
4) MİT’e çalıştığını iddia etmek ve haham olmak!
5) Kızkardeşini para karşılığı satmak ve bu suçtan hüküm giymek!
6) Katil olmak ve bunun için hüküm giymek!.
7) Hırsızlık yapmak ve bu suçtan hüküm giymek!
8) Dindar değil dinci yani siyasal İslamcı olmak!
9) Dinci grupların kontrolünde olmak!

Orgeneral Şener Eruygur'un çocuklarını ABD'de bursla okutan işadamı, Türkiye'deki ihalelerden aslan payını aldı.

Bu kadarına da pes!
Bu Ergenekoncular bu kadar mı azgın ve gözü dönmüş!