Açmadı, açamadı. Deprem altan vurunca üstten insanın beynini açabilseydi; milattan önce (MÖ) 6000 yılında ilk kez Mezopotamya’da ev yapmak için kullanılmaya başlanan ve bugün için çok ilkel bir yapı malzemesi olan kerpiçten bölge halkının neden kurtulamadığı sorusunu sorardık. Önce şu mutlu edici iyimser sergilemeyi yapardık.

Şükürler olsun!

IMF, Türkiye ekonomisinin artık kendi ayakları üzerinde durabilecek bir güce ulaştığını kabul etti. “Stand-by” denilen düşmüşe ve krize batmışa destek verme, dayanak olma anlaşmasına ihtiyaç kalmadı.

Türkiye, yoksulluğunu yırttı.

Kendi siyasetçisini yetiştirdi.

Kendi iktisatçısını geliştirdi.

Kendi teşhisini koyuyor.

Kendi reçetesini kendi yazıyor.

Kendi yarasını kendi sarıyor.

Dış borcunu kendi buluyor.

Türkiye IMF’ye muhtaç değil.

Bul bir günah keçisi! Keçiyi suçla, rahatla! Onların “günah keçisi portföyü” klişedir. Hep tekrarlarlar: Cumhuriyetle birlikte okulların yapılması,

Müziği hiç bir zaman "para" için yapmadım.Çünkü çok daha değerli bir şey için müzik yapmaktayım.

Konular da bazı günler portakal gibi dilim dilim sarmalanıp yumak oluyor. Dilimlere takılmak, dilime vidalanıp kalmak bütünü görememe tuzağını doğuruyor.

Tuzaktan korkarım.

İnsanı çok kötü yanıltır.

Okuru yanıltmaktan ölümden korkar gibi korkarım. Sözgelişi geçen hafta içinde çok ilginç bir haber yayınlandı. İstanbul Üniversitesi Rektörü Profesör. Dr. Yunus Söylet, değeri 260 bin euro olan (yaklaşık 500 bin TL, eski parayla 500 milyar lira) BMW marka lüks bir otomobile biniyormuş.

Binsin, helalühoş olsun.

Daha pahalısına binsin.

Fakat bu haber kümesinin diliminde; söz konusu lüks otomobilin “İstanbul Üniversitesi bütçesine konularak ve oradan yasal yollardan para ayrılarak” alınmadığı bilgisi de vardı.

Nasıl olur?

Kim kime 500 milyar verir?

Bu durumu Ankara’da muhalefet partisi CHP’in Manisa Milletvekili Şahin Mengü de soru önergesi haline getirip, “Pahalı otomobili İstanbul Üniversitesi Rektörü’ne kim aldı?” diye soran bir önerge verdi. Konu Meclis’e kadar geldi, dayandı.

Öğrenciler almıştır desem.

Doğru olmaz.

Profesörler almıştır desem.

Kimse inanmaz.

Üniversitede çocukları okuyan zengin kişiler, holding ve banka sahipleri almıştır desem.

Sunturlu yalan olur.

Sözcü Gazetesi’nin haberinde bu otomobili İstanbul Üniversitesi Rektörü’ne güzel güzel binsin diye armağan edenin “bir vakıf olduğu” yazıldı.

Adı ne?

Kim kurmuş bu vakfı?

Dünya vakıf tarihine girecek bir örnek. Dünyanın hiçbir ülkesinde bugüne kadar; “üniversite rektörüne çok pahalı lüks ithal otomobil alsın” diye bir vakıf kurulmamıştır. Vakıf kurmanın esası, toplumda garibi-gurebayı-yoksulu-ihtiyaç sahibini korumaya dayanır. İstanbul Üniversitesi’nin Rektörü’nün neresi garip, neresi gureba ki birileri, “rektörümüze lüks otomobil alalım” diye vakıf kursun?

Vakfın adını aradım.

Bulamadım.

Bu yazıyı yazdığım Pazar günü üniversite kapalı olduğu için Sayın Rektör Profesör Yunus Söylet’e de ulaşamadım. Yunus Söylet, bu ismi gizlenen vakıf tarafından hediye edilen pahalı otomobili “makam aracı olarak kullanmadığını” kendisinin bir önceki rektörün makam aracı olarak kullandığı eski otomobile bindiğini söylüyor. Bu pahalı otomobile yurtdışından gelen konuklar ve yurtiçinde de resmi protokole mensup (VIP kişiler) biniyormuş!

Görüyorsunuz değil mi?

Haber; dilim dilim!

Bütün dilimler var.

Sadece hediye edici vakfın adı yok. Bu pahalı otomobil hediye edici Vakıf, devletin (yani milletin) hazinesinden para, arazisinden şehir arsası; gayrımenkulünden şehir binası tahsisi mi aldı ki, ismi gizleniyor? Sayın Rektör Yunus Söylet, benim gibi şüpheci, her iyliğin altında buzağı arayan tipleri fazla söyletmeden vakfın adını ve İstanbul Ünversitesi’nin böyle pahalı bir otomobili “hediye olarak niçin kabul ettiğini” bir açıklasa, eksik dilim de yerini almış olur.

Haberler dilim dilim!

Birlikte okuyalım benim gülüm!

Ermeni soykırımı tasarısı Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komisyonu’ndan ‘22’ye karşı ‘23’ oyla kabul edildi. Bu, Türkiye ve bölge politikası olarak, bir “Amerikan gerçeğidir.”

1 Mart 2003’te de ünlü “tezkere” TBMM’de yeterli çoğunluğu alamadığı için reddedilmişti. Bunu da “Türkiye gerçeği” olarak görmek gerekir.

Oysa 1 Mart tezkeresinin geçmesini yalnız Erdoğan hükümeti değil MGK de istemişti. Oylama öncesinde, net bir tutum almayarak topu Meclis’e atmış ve dolaylı yoldan destek vermişti. Ama olmadı işte; hükümetin tüm çabasına ve ABD’nin bastırmasına rağmen “Türkiye gerçeği” baskın çıktı.

- ABD’nin, Irak’ın işgalindeki para ve insan maliyeti arttı.

- Hükümetin verdiği sözler yerine getirilememiş oldu.

- Türkiye-Amerika ilişkilerinde, bazı çevrelerin hiç de istemediği bir soğukluk meydana geldi.

Türk kamuoyunun ABD’ye bakış açısındaki olumsuzluk, tezkerenin reddinde bir sonuç değil, daha çok bir sebeptir.

1 Mart 2003 öncesinde ABD müdahalesini savunan ve tezkerenin Meclis’ten geçmesini isteyen birçok kesim ve kişi zaman geçtikçe, “ne iyi oldu da reddedildi, iyi ki geçmemiş” demeye başladılar. Bunlara, şahsen tanıdığım o zamanki bazı AKP milletvekilleri de dahildir.

Unutmayalım ki 2010’un başında, eski Başbakan Tony Blair bile, 2003 Irak müdahalesini ABD ile birlikte gerçekleştirdiği için, İngiltere Parlamentosu’nda hesap vermek zorunda bırakıldı. Blair’in İşçi Partisi, bu işgal yüzünden oy kaybetti. Kendisi de “Partimin değilse bile İngiltere’nin yüksek çıkarları için, bu işgali gerçekleştirmem gerekti” demek zorunda kaldı. Hatta, kamuoyunu yanılttığını bile kabul etti.

Ve Türkiye’nin gerçeği…

1 Mart 2003 tezkeresinin Meclis’teki reddi, bir Türkiye gerçeği idi. 4 Mart 2010’da Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komisyonu’nda soykırım tasarısının kabulü ise ABD’nin kendi iç dinamiklerinin sonucudur.

Başkan Obama’nın çabalarına rağmen kabul edildi. Washington yönetimi Türkiye’de, yeni bir Amerika karşıtı havanın oluşmasını istemiyor. Çünkü İran ve diğer açılımlar konusunda Erdoğan hükümetinden talepleri var. Kamuoyunda yeni bir ABD karşıtı hava oluşursa, hükümetin işi daha da zorlaşır, konjonktür hiç uygun değil.

Tel Aviv şu günlerde, ellerini ovuşturuyor olmalı: Şimdi “one minute demek sırası bizde” diye düşündüklerine bahse girerim…

1 Mart 2003 tezkeresinde olduğu gibi 4 Mart 2010 oylamasında da bir Amerikan gerçeği var. Tabii Washington’ın eli daha rahat; “Amerikan gerçeğini” arkasına alarak Erdoğan hükümetini daha da sıkıştırabilirler. Buna karşılık Ankara’nın böyle bir “oyun oynama lüksü” bulunmuyor.

Başka bir gerçek daha söz konusu; eğer Erdoğan hükümetinin de ısrarla istediği gibi 1 Mart 2003 tezkeresi yeterli çoğunluğu alarak Meclis’ten geçseydi, “acaba iktidar, yeni Ortadoğu açılımını gerçekleştirebilir miydi?” Ankara, İran ve Suriye ile, “bugünkü yakınlaşma ortamına girebilir miydi?”

Türkiye “keskin bir taraf” haline dönüşür, Suriye ve İran başta olmak üzere komşu Müslüman ülkelerle büyük sorunlar yaşamaya başlardı. 1 Mart 2003 tezkeresindeki “Türkiye gerçeği” bir anlamda, bütün bu olumsuzlukları asgariye indirmiştir.

Ankara’daki hükümetler “Amerikan gerçeği”, Washington’daki yönetimler de “Türkiye gerçeği” ile yaşamak zorundadırlar. Ne Ankara’nın kiraladığı Amerika’daki lobi şirketleri ne de ABD’nin Türkiye’de kontrol altına aldığı medya ve sivil toplum örgütleri bu oluşumları tamamen değiştirebilirler.

İki ülkenin de yönetimleri, kendi iç dinamiklerini göz ardı edemezler. Ankara için değil ama Washington için önemli olan şudur: ABD yönetimleri Türkiye politikalarında, “Türkiye gerçeğini” hesaba katmak zorundadırlar.

Bunu eğer, “yokmuş gibi düşünürlerse”; meseleye, “biz Ankara yönetimleri ile istediğimizi yapabiliriz” biçiminde bakarlarsa büyük sorunlarla karşılaşırlar. Aynen Güney Amerika’da, Afganistan’da ve Pakistan’da karşılaştıkları sorunlarda olduğu gibi.

Ermeni soykırım tasarıları ve kabul edilen kimi kararlar, Amerikan iç dinamiklerinin sonucu olduğu kadar, yönetimlerin Türkiye politikalarındaki çelişkilerinin bir göstergesidir de.

Bu araçla “gereğinden fazla oynandığı zaman”, beklenen sonuçların tamamen tersi bir durum da ortaya çıkabilir. Yakın tarih, bunun yüzlerce örneği ile doludur…

www.istanbul.edu.tr/iktisat/emanisali

Siz bu satırları okurken, ben Bursa Tüyap Kitap Fuarında okuyucu ve izleyicilerimle buluşuyor olacağım.

Bir ilkbahar günü... Sabahın kör vakti...

Sevgi dolu evinizde eşiniz ve çocuklarınızla birlikte mışıl mışıl uyuyorsunuz. Ansızın kapının çalınmasıyla yerinizden sıçrıyor ve kapıya yönelip “kim o?” diye sesleniyorsunuz. O andaki zil sesinin hayatınızın bir dönemini sizden alıp götüreceği aklınıza bile gelmiyor. Dışarıdan gelen ses size “açın kapıyı, polis!” diye cevap veriyor...

Siz “ne alakası var benimle?” diye düşünedururken gayri ihtiyari kapıyı açıyorsunuz. Yüzünüze doğru uzatılan bir polis kimliği ve arama emri ile afyonunuz birden patlayıveriyor. Görevli polis memuru size “terör örgütü üyesi olmanız” nedeniyle savcılığın mahkeme kararı çıkarttığını ve evinizde arama yapılacağını söylüyor. Bir an “kâbus mu görüyorum acaba?” diye düşünüyorsunuz. Polis memurlarını içeri buyur ediyorsunuz. Hatta polislere sabah çayı içmemişlerdir diye çay, kahve ikramında bulunuyorsunuz.

Evinizi arıyorlar, altını üstüne getiriyorlar. Arama sonunda eviniz savaş alanına dönüyor. Kendilerine göre delil saydıkları bilgisayarınıza, çıkarılabilir belleklerlerinize, fotoğraf makinenize, fotoğraflarınıza, hatta radyolu mp3 oynatıcınıza, ajandalarınıza ve notlarınıza el konuluyor.

“Ya sabır!” çekip susuyorsunuz...

Arama sona eriyor. Tutanaklar tutuluyor. Birtakım kâğıtları imzaladıktan sonra polisler sizi götürüyorlar. Bütün bu olup bitenlerin sizinle en ufak bir alakası olmadığını düşünerek “herhalde ifade verip serbest bırakılırım” diyorsunuz kendi kendinize.

“Ya sabır!” çekip susuyorsunuz...

Emniyet Müdürlüğü’ne geliyorsunuz. Giriş işlemlerinizin yapılmasını beklerken gözünüz odadaki televizyona takılıyor. Kanal 24 açık...

-          Ergenekon’da dev dalga... Rektörlerin evinde aramalar yapılıyor. Filanca filanca gözaltına alındı.

Acaba bu sefer kimler gözaltına alındı diye televizyona bakarken sizi uyaran bir sesle irkiliyorsunuz.

-          Etrafa bakma, yüzünü duvara dön!

“Ya sabır!” çekip susuyorsunuz...

Hem alakanız olmayan bir suçla itham ediliyorsunuz hem de hiç hak etmediğiniz bir muameleye maruz kalıyorsunuz.

İşlemleriniz bitiyor ve size verilen bir battaniyeyi alarak nezarethanenin yolunu tutuyorsunuz. Bundan sonra sürekli “Ya sabır!” çekip susuyorsunuz...

Meşakkâtli geçen dört günün sonunda savcıya ifade vermek üzere adliyeye götürülüyorsunuz. Bekliyor, bekliyor, bekliyorsunuz... Sonunda savcıya ifade veriyorsunuz. Serbest bırakılacağınız umuduyla yine bekliyorsunuz, ama nafile. Gece yarısına doğru nöbetçi mahkemeye çıkarılacağınız tarafınıza açıklanıyor. Gün dönüyor, ertesi sabah oluyor. Hâlâ bekliyorsunuz. Günün ışımasına 1-2 saat kala mahkemeniz yapılıyor. Karşınızdaki sorgu hakimi değil sizi sorgulama ihtiyacı duymak, yüzünüze bile bakmıyor. Yalandan bir mahkeme ve 1-2 saat sonunda açıklanan yalandan bir karar. Gözünüz aydın:

SİZ ARTIK BİR TUTUKLUSUNUZ!

Peki şimdi ne olacak? Her tutukluya ne oluyorsa o... Cezaevine gönderileceksiniz! Hazırlıklardan sonra adliyeden çıkarılarak hapishanenin yolunu tutuyorsunuz. Ne kadar kalacağınızı Allah bilir...

“Ya sabır!” çekip susuyorsunuz...

Silivri Cezaevi’ne nakledilmeden önce gönderildiğiniz Metris Cezaevi’nin karantina koğuşunda, bir kapı ziliyle hayatın sizin için nasıl değiştiğini düşünüp duruyorsunuz. Üstelik hiç hak etmediğiniz halde hapishaneye düştüğünüz o gün küçük kızınız altıncı yaşına basıyor.

Ona istemeden verdiğiniz bu “doğum günü hediyesi”ni düşünüp kendi kendinize hayıflanıyorsunuz. “Nereden geldi bu müsibet başımıza?” diye düşünüyorsunuz. Aslında biliyorsunuz ki bu sadece sizin başınıza gelen bir müsibet değil.

* * *

Nasıl? Buraya kadar yazılanları yeteri kadar rahatsız edici buldunuz mu? Yoksa bunu sadece bir hikâye gibi mi okudunuz? Sizi temin ederim ki burada anlattıklarımın tamamı gerçektir ve yaşanmıştır!

Hukusuzluk, ne yazık ki Türkiye’de genel bir sorun oldu çıktı. Siz, bilinçli bir Türk vatandaşı olarak bu durumun, tüm Türkiye’nin başında dolaşan kara bir bulut olduğunun farkındasınız. Bundan sonra yapacağınız çok da fazla bir şey yok zaten, bol bol düşünmekten başka...

Peki gerçekten öyle mi olmalı? Yani şöyle mi düşünmeliyiz?

-          Bu konu beni aşar. Nasıl olsa benim yapabileceğim bir şey de yok. Öyle ise kendimi tehlikeye atmama hiç gerek yok!

Oysa siz, biz, hepimiz, tehlikenin tam da göbeğindeyiz. Ya sabır çekip susmak yerine "yeter artık!" deyip konuşmanın tam zamanı değil mi sizce de?

Evet, sevgili dostlar... Bir sonraki yazımda yine Türkiye’deki hukuk ve adalet konusuna devam edeceğim.

Hukuk ve adalet üzerimizden eksik olmasın...

Yerleri ve gökleri yaratan, tüm alemlerin sahibi yüce tanrım!

Okumuş olmalısınız; Yunanistan’ın saçları dökülüp bitmiş, bıyıklarına beyazlar düşmüş Başbakanı Yorgo Papandreu, Yunan halkına