Bu işte en çok dikkatimi çeken ve canımı sıkan da, Ermenistan’ın bizi ve oyunun kurallarını çok iyi bilmesi.

Bu işten kastımın, Ermeni soykırım tasarısının ABD Temsilciler Meclisi Dışilişkiler Komisyonu’nda bir oy farkla kabulü olduğunu söylememe bilmem gerek var mı?

Ezelden beri başvurduğumuz klasik mazeret ve tesellileri artık bırakalım bir yana.

- Komisyon Başkanı Howard Bermann taraf tuttu, yoksa! falan gibi nafile yakınmalara başvurmayalım.

Kanımca, bundan sonra ne olacağı da önemli değil. Şimdi konu Temsilciler Meclisi Genel Kurulu’nda görüşülür mü, görüşülmez mi, görüşülürse kabul edilir mi gibi soruların aslında önemi yok.

Varsayalım ki görüşülmedi, varsayalım ki görüşüldü de kabul edilmedi.

Eee peki gelecek yıl ne olacak?

Daha kaç yıl, bu böyle devam edecek?

Genç zarif meslektaşım Ece Üner, hazırlayıp Haber Türk’te perşembe akşamları 20.00’de sunduğu haber analiz programı “Olduğu Gibi”de önceki gün şöyle diyordu:

- Her yıl baharın geldiğini Ermeni tasarısının ABD Kongre gündemine girmesinden anlıyoruz.

Bu zeki ve zarif benzetme aynı zamanda gerçeği çok çarpıcı biçimde ortaya koyuyor.

***

İktidarın Ermeni tasarısının komisyonda kabulü karşısında gösterdiği tepkinin çok sert olacağı, Türk kamuoyuna duyuruldu.

Bu cümleden olmak üzere, Washington Büyükelçimiz Namık Tan durumu görüşmek üzere Ankara’ya çağrıldı, kimi silah siparişlerinde de, bazı Amerikan firmalarının saf dışı edilecekleri, daha önce bu şirketlere duyurulmuştu.

Bunlar olurken, Ermenistan tarafı ile diyaspora, ABD’ye şöyle güvence veriyorlardı:

- Merak etmeyin bu Türkler böyledir, bağırır çağırır, ama aslında bir şey yapamazlar. Bütün bu jestler aslında iç kamuoyuna yönelik.

İşte beni en çok üzen, illet eden de bu sözlerin hiç de yanlış olmaması.

Erivan da diyaspora da, olayın bu yönünü çok iyi biliyorlar ve hesaplarını bunun üstüne oturtuyorlar.

Yine her ikisinin de iyi bildiği bir başka gerçek de, genelde büyük güçlerin, özelde ABD’nin baskı uygularken, onu en kırılganın üzerinde yoğunlaştırdığıdır. 12 Mart döneminde haşhaş ekimi yasağı sırasında da, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı gelişmelerinde de, bu kuralın uygulamalarına tanık olduk. İlk olayda, baskı ona daha fazla boyun eğen Türkiye’ye yöneldi, ikincisinde ise, Türkiye’nin direncini gören ABD, önleyemediği operasyonu öğrenir öğrenmez, baskısını Atina’ya yöneltti.

***

Bu gerçeklerin ışığında hareket eden Ermenistan, Türkiye’den isteklerini almakla yetinmedi, imzalanan protokollerin yürürlüğe girmesinin önündeki engellerin aşılmasında, ödünü kendi vermeyip Ankara’nın sırtına yüklemek için, uzlaşmaz sert bir tavır sergilemeye de özen gösterdi.

Protokollerin imzalanması sırasında, Ermenistan Dışişleri Bakanı’nın işi yokuşa sürer görüntüsü, ardından Cumhurbaşkanı Sarkisyan’ın tutumu, Anayasa Mahkemesi’nin kararı hep Ermenistan’ın ne pahasına olursa olsun baskıya direnecek sert taraf olduğunu gösterip, ABD’ye “Sen baskını Erdoğan iktidarına yönelt!” mesajını iletmeye yönelikti.

Ankara’nın muhalefetin ve yandaş olmayan medyanın tüm uyarılarına karşın protokolleri, hiçbir karşılık almadan imzalaması ise, “yes man”in kim olduğunu çok iyi gösteriyordu.

Bekleyin şimdi, Washington şokunun üzerinden biraz süre geçsin, göreceksiniz, artık “Şu protokolleri Meclis’ten geçirip kapıları açın!” yolundaki baskılar nasıl hafiften başlayıp artarak sürecek...

Yine göreceksiniz ki, bu AKP iktidarı, her şeye karşın sınır kapısını da açacaktır.

Üzücü ama ne yazık ki, öyle!

Sevgili Okurlar,

Bu satırları yazarken, Sevgili Macide Tanır telefon etti ve Deniz Som’u da aradığını belirttikten sonra şunları ekledi:

- Niye şaşıyorsunuz? Ülkemizin okumuşları da, soykırımı Amerika’dan önce kabul edip Ermenilerden özür dilememişler miydi?

Bugün, korkunç işsizliği mi, yoksula yıllık yüzde 20’lerin üstünde yansıyacak olan yıllık enflasyonu mu, yoksa yargı reformu ile referandumu mu tartışalım derken, Mersin CHP’li kadın üyelerinin hilafetin kaldırılmasının 86. yılı dolayısıyla yaptıkları gösterilerin haberi çarptı gözüme.

CHP’li kadınlar, bu yıldönümü dolayısıyla alanda çarşaf yakmışlar. CHP Kadın Kolları Başkanı Havva Ongunsel bu gösteri sırasında konuşmada, şunları söylemiş:

- Ülkemiz üzerinde kara bulutlar dolaşıyor. TC’yi tehdit edenlere karşı birlik olmaya ve devrimlerimize sıkı sıkıya bağlı kalmaya devam edeceğiz.

Saptama doğru, konuşma güzel.

Türkiye’nin üstünde kara bulutlar dolaşıyor...

Vatandaş pahalılıktan, yoksulluktan bizar...

Vatandaş işsizlik karşısında umarsız...

Vatandaş terörden şekvacı...

Vatandaş tek adam diktasından korkuyor...

Eli kalem tutan herkes tehdit altında...

Dini siyasete alet edenler, duruma egemen olmuşlar, soygun ve talan düzenlerini sürdürüyorlar...

Bunlara karşı mücadele şart. Burada CHP’ye de, öncelikle görev düştüğü kesin.

***

Ama söyler misiniz bana, bu mücadelenin yolu, alanlarda çarşaf yakmak mı?

Söyler misiniz şu anda halkın bir numaralı sorunu çarşaf mı?

Çarşaf sorununu tartışırken, çarşaf ile başörtüsünün bilerek karıştırıldığını, geniş kitlelerin kafalarının bulandırıldığını yadsımak mümkün mü?

Kamu alanında dinsel simgeleri teşhir etmek sorununun, bazı yanlışlardan da yararlanarak, kimi çevrelerce “insanların başörtüsüne karışıyorlar” biçiminde sunulup, mağdur havası yaratıldığını bunca olaydan sonra görmemek mümkün mü?

Bütün bunlar karşısında, laiklikten yana olanların gerçekleri daha iyi anlatmak için bu mağduriyet söyleminin balonunu patlatmaları gerekmez mi?

Bütün bu gerçekler ortada, halkı yakan gündem apaçık önümüzdeyken, tesettür konusunu öne çıkarmak, din sömürücüleri yararına gündem saptırmak değil mi?

İyi niyetlerinden ve çalışkanlıklarından zerrece şüphe olmayan CHP’li kadınlarımız 3 Mart 1924’ün 86. yılını kutlarken ortaya attıkları çarşaf meselesinin partilerinin 4. Kongresi’nde 1935’te Atatürk’ün huzurunda da gündeme geldiğini biliyorlar mı?

Partinin adının Cumhuriyet Halk Fırkası’ndan, Cumhuriyet Halk Partisi’ne çevrildiği, bu 4. Kongre’de peçe ve çarşaf konusunda 16 Mayıs günkü oturumda kürsüye çıkan dönemin İçişleri Bakanı Şükrü Kaya’nın sözlerine Soner Yalçın “Bu Dinciler O Müslümanlara Benzemiyor” adlı yapıtının 71. sayfasında yer veriyor. Kitabı herkese tavsiye ederim.

Yalçın’ın da belirttiğine göre, Şükrü Kaya bu konuda şunları söylemişti:

- Eğer bu mesele büyük ve önemli olsaydı, bu büyük inkılabı yapan, onu da programına koyar lazım gelen kararı alırdı.

***

Çarşaf ve başörtüsü konusu kimi çevreler tarafından alabildiğine sömürüldü, kamu alanında, dinsel simgeler teşhiri konusu ustaca saptırıldı ve sözde “mağdurlar” yaratıldı.

Geçenlerde bir programda, Türkiye’nin gündemi ve sorunlarıyla ilgili olarak, bu konudan başka konuşacak bir şeyi olmayan bir hanım, bunu tartışmaya açmak istedi.

- Çankaya’ya türbanın sokulduğu bir ortamda, ben böyle bir konuyu tartışmam, bu konuda mağdur edebiyatına gerek yok. İktidar bunu kullanıyor. Sorun tartışma sonucunda varılacak bir toplumsal mutabakatla çözülebilir, diye yanıtladım, hanımı.

Gerçekten de yapılması gereken budur ve bu konuda CHP’ye görevler düşmektedir.

Türbanın Çankaya’ya sokulduğu bir ortamda, CHP başörtüsüyle uğraşıyor görüntüsü vermeden, sorunun çözümüne önayak olmalıdır. Bu tabii ki, tesettürlü hâkim ve yargıçlar dönemine yol açacak bir çözüm olmayacaktır.

“CHP laikliği korumak ve savunmaktan vazgeçsin!” demiyoruz. Böyle bir tavır onun kendisini inkârı demektir ve yok olmasına yol açar.

Ama CHP, laikliği korurken işsizlik, yoksulluk, yolsuzluk gibi halkın her gün canına okuyan konuları da gündemdeki yerlerinden geriye atmayarak, başörtüsü sorununu aslında çözmeye hiç niyetli olmayıp, sömüren bir iktidarın maskesini de düşürmelidir.

asirmen@cumhuriyet.com.tr