Ne zaman Ermeni soykırımı ve bu iddia karşısında çeşitli ülkelerin parlamentolarının tutumları ya da Ermenistan ile ilgili sorunlar gündeme gelse, soğuk terler dökerim. Hep korkarım, sonunda kabak ister vatandaş olsun, ister olmasın, garip Ermeni’nin başına patlayacak diye.

Söz konusu sorunların gündemden düşmemesi yüzünden, Türkiye’de Ermeni olmak zor, hem de çok zordur.

Bu konular ikide bir ısıtılıp gündeme getirilmese de Türkiye’de Ermeni olmak yine zordur.

Benim gibi Ermenilere karşı sözcüğün tam anlamıyla soykırım yapılmadığı görüşünde olanlar da geçmişte izleri kolay silinmeyecek büyük bir trajedi yaşandığını görüyorlar. Bu trajedinin yarattığı travmaları atlatmak, aradan geçen bunca zamana karşın hiç de kolay değil.

Bütün bu mülahazalardan doğan kaygılarım canlıyken Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın çeşitli ülkelerin parlamentolarına ve diyasporaya öfkesinin etkisiyle, ülkemizde kaçak olarak bulunan yüz bin Ermeni’nin sınır dışı edilebileceğini söylemesi, korktuğumun gerçekleştiğini, sonunda pusulanın Ermenistan, diyaspora, ABD, İsveç değil de Türkiye’de ekmek peşindeki garip Ermeni’ye uzatılacağını gösterdi.

Tayyip Erdoğan’ın sözlerinin bir devlet adamına yakışmadığını söylemeye gerek yok.

***

Kaçak göçmen ve işçiler sorunu, her devlet için büyük sosyal ve etik bir yaradır. Olaya yaklaştığınız yöne göre, her biri de öbürü kadar geçerli zıt tezleri savunmak mümkündür.

Konunun genel açıdan tartışmasını bırakalım bir yana, Türkiye’deki kaçak Ermeni işçilerin durumuna bakalım.

Ermenistan’ın büyük bir ekonomik sıkıntı içinde olduğu, buradaki insanların çaresizlikten bizde ekmek aradıkları bir gerçektir.

Bu olguda bir sakınca görüyorsak, o zaman buna nasıl ve neden göz yumulduğu sorusu geliyor gündeme.

- O zaman işimize öyle geliyordu, görmeyiverdik şimdi ise gelmiyor, üstlerine gidiyoruz, diyemeyiz.

Bu tavır söz konusu insanları bir şantaj aracı olarak kullanmak anlamını taşır ki, devlet sıfatına sahip hiçbir devletin sorumlu kişisi böyle bir tavrı benimsemez.

Benimserse eğer, ona sorumlu değil, sorunlu kişi demek gerekir.

Türkiye’nin kevgire döndüğünü, sınırlarından gelen geçenin ellerini kollarını sallayarak, gidip geldiklerini söyleyerek, buna bir son verilmesi gerektiğini ileri sürebilir ve çok geçerli gerekçelerle görüşünüzü güçlendirebilirsiniz.

O zaman da şu soru çıkar ortaya:

- Bunca milletten bunca insan varken, neden sadece Ermeniler sınır dışı ediliyor?

***

Eğer, yukarıda belirttiğimiz gibi, Ermenistan ile diyaspora ile ABD ile sorunlarımızı bu garip insanların sırtına yüklüyorsak, yazıktır, günahtır, ayıptır.

Aslında, Türkiye’yi yönetenler, sorunun gerçek tarafları olan Ermenistan ve ABD’ye bir şey söylememekte, garip insanların sırtından sahte kahramanlık yapmaya kalkmaktadırlar.

Sen hem Ermenistan ile sınır kapılarını açacak protokolleri bir hiç karşılığında imzala, hem de sonra garip Ermenileri sınır dışı et. Olacak şey mi!

Ermenistan’ın bu protokolleri imzalarken hangi görüşten hareket ettiğini birçok kişi, özellikle Emekli Büyükelçi ve CHP İstanbul Milletvekili Şükrü Elekdağ, defalarca açıkladı. İktidar mensupları bunu anlamamakta direndiler. Ermenistan Anayasa Mahkemesi, gerçeği anlamayan kafaların içine çekiçle sokacak bir karar verdi. Buna karşılık Erivan’a “Peki, kardeşim biz bu koşullar altında bu protokolleri Meclis’imizden geçirmeyiz, Azerbaycan ile sorunlarını çözsen de geçirmeyiz, çünkü sen bizimle sorunlusun artık” demek zorundaydık.

Washington’a dönerek şunu söylemeliydik:

- Kusuru bakmayın bize karşı böyle düşmanca davrananlara verecek bir şeyimiz olamaz.

Ama bütün bunları yapmayıp Erivan karşısında çaresiz, Washington karşısında el pençe divan kalıp garip yoksul Ermeniye “Seni kulağından tuttuğum gibi atarım” demek olmaz, ayıptır.

Ayıptır ve de günahtır.